دخترکی تنها با یک دل پر امید، دامنی پر از چین واچین و سری رو به آسمان، سعی کرد  تا قدم در کوچه بهارنارنج ها بگذارد...

 وصف کوچه را از قبل شنیده بود و حاضر بود جانش را بدهد تا در کنار اهالی اهل دل کوچه چند صباحی را بگذراند...

قرار بود بعد از یک روز که آفتاب، سبز میتابید، آن کوچه تبدیل به یک راه شود، هرچند پر پیچ وخم، اما راهی که همه میدانستند پیمودنش سر از راههای آسمان در می آورد...

همیشه فکر میکرد که این خوب است که در یک ارکستر، همه نوازنگان سازها، خودشان را با آن پیانوی بزرگ هماهنگ میکنند تا کسی خارج از نت نزند...

اما فکر این را نمیکرد که دیو سیاه قصه ها، نرسیده از راه، می آید و خودش را جای آن پیانو، جا میزند و بساط تمام سفر را برمیچیند، بدون اینکه کسی بتواند بپرسد چطور یک حلبی، توانسته جای یک پیانو بنشیند...

دیو سیاه قصه ها، نمیتواند باور کند که دیگر بوی بهارنارنج فقط از یک کوچه به مشام نمیرسد...انگار بهار نارنج ها در هر لحظه تکثیر میشوند تا تمام پهنای خاک را پر کنند...انگار اهالی اهل دل کوچه هم تکثیر میشوند...

دخترک هنوز دلی پر امید دارد و دامنی پر از چین واچین و سری رو به آسمان، منتظر است تا این آسمان ابری باز هم آفتابی شود....